چشمهايتان را به روي آب نبنديد
اشكهايم تمناي فرات دارند مردم !
يك مرد كه دستش به آب افتاده
( بايد سرم را به آب ميدادم )
... ومن الماء كل شیء حی ؟
چكونه در آب مي ميرد اين دست
كه غرق در خون فرات است ؟
ومن كه سيراب هوس هاي نطلبيده ام
حتا اگراشك درگونه هاي سوخته ام دست و پا بزند
لبهاي تفتيده را به ارمغان خرابه ها بردند
كه صوفي امارت خود را با يزيد مي بيند
حافظ !
ديگر لازم نيست ازخرابات دربيايي
دوش ديدم كه ...
ميكده را تشنه تشنه سر بريدند
اما سري كه سوداي نيزه ندارد سر نيست !
حالا چگونه بگويم : مادر ؟
نه در كربلا ونه در شلمچه
تنها دراين شهر كه حرام باران است
جاي خلوتي براي گريستن مي خواهم
آخراين مردمك ها تاب تشنگي را ندارند
اين آب تشنه ترازآن است كه طاقت بياورد .
آقا ببخش !
اروند هنوز بوي تو را دارد
كربلا ، كربلاست تا برايش بميري !
كُلُ يَومٍ عاشورا وَ كُلُ عَرضٍ كَربلا